<HTML>
<HEAD>
<TITLE>Wycieczki w Grecji - strona Elinidy</TITLE>
<META HTTP-EQUIV="Content-type" CONTENT="text/html; charset=utf-8">
</HEAD>

<BODY BGCOLOR=#1E90FF>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=4>
<FONT COLOR="#FFFFFF">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">

 

<B>2007 r. Wiosna - 14-ste spotkanie z Grecją - Ateny - Mykeny, Sparta/Mistra, Egina, Hydra</B><IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/slonko.gif">
<BR>
</FONT><BR>



<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> Niedziela - 1 kwietnia 2007 r. - Mykeny</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>

<P ALIGN=JUSTIFY> 
Jak co roku na wiosnę jestem starsza o rok i w związku z tą smutną okolicznością postanawiam się jak mogę pocieszać i organizuję pobyt w moim ulubionym miejscu na ziemi, gdzieś na terenie Grecji. Tak też stało się i tym razem. Niestety przed samym urlopem w pracy obdarowano mnie hojnie dziewięcioma dniami pracy pod rząd, także wieczorem w przeddzień wyjazdu, wróciłam z pracy, przygotowałam walizkę, siebie i konieczne materiały informacyjne konieczne do zwiedzania wraz z opracowanym planem podboju przez mnie nowych greckich ziem - zmęczona padłam na zaledwie sześć godzin snu.<BR><BR>
W sobotę w południe wyjechałam w kierunku dworca autobusowego w Birmingham, by tam oczekiwać w spokoju, bezstresowo na autobus na lotnisko Heathrow. Gdy zbliżała się godzina odjazdu autobusu, chodziłam w tą i spowrotem wzdłuż ustawionych autobusów, wypatrując numeru kursu na wyświetlaczach autobusów. Kilka było nieoznaczonych, a na monitorach informacyjnych ciągle nie wyświetlony był autobus, którym miałam jechać. Byłam pewna, że ten jeszcze nie przyjechał z drogi. Godzina odjazdu już wybiła, a mojego autobusu ciągle nie było. Kilka razy, gdy tak chodziłam w tę i wewtę, osoby z obsługi pytały mnie czy wszystko w porządku i odpowiadałam, że tak. Ale gdy godzina odjazdu nadeszła zniecierpliwiłam się i podeszłam do jednego pana z obsługi, pytając o mój serwis, czy się spóźnia czy co? Na co pan spojrzawszy na zegarek, panicznym ruchem odwrócił się w stronę jednego z autobusów - tych nieoznaczonych, łapiąc moją walizkę, rzucił się w stronę autobusu, krzycząc: "on jeszcze jest tu". Ciśnienie mi się podniosło w momencie, gdy uświadomiłam sobie, że mógł mi parę minut temu punktualnie odjechać. Zła byłam na organizację na dworcu, że nie wyświetlono na monitorach tego serwisu, z którego miejsca odjeżdża, jak również na czele autobusu nie wyświetlony był numer serwisu. Mało brakowało i nie wyjechałabym w moją zaplanowaną podróż. Kolejnym autobusem trudno byłoby zdążyć na samolot, biorąc pod uwagę korki, jakie w godzinach popołudniowych lubią panować na autostradach.<BR><BR>
Autobus planowo dojechał na lotnisko, gdzie jeszcze 3 godziny miałam czasu do odlotu... A po czasie tym już siedziałam zestresowana jak zwykle w Boingu 737... w wybranym przez siebie miejscu pod oknem, czekając na najgorsze, czyli lot. Jak ja niecierpię latać. Samolot był większy niż zwykle i rzeczywiście mniej nim rzucało. A może i turbulencji wcale nie było? Przespałam prawie cały 3,5 godzinny lot do Aten. Byłam zmęczona wciąż niedospana po 9 dniach pracy, godzina była ok. 3 w nocy. Wyczytałam tu i ówdzie, że o tej porze autobusy jeszcze z lotniska nie jeżdżą i wisiało nade mną widmo kolejnych kilku godzin oczekiwania na autobus. Okazało się jednak, gdy poszłam na autobus ekspresowy X95 na Syntagmę (3,20 &euro;), że jeżdżą one i to wcale nie rzadko. Po paru minutach od wejścia do autobusu, odjechał, pędząc autostradą w kierunku Aten. <BR><BR>
Dojechał niesamowicie szybko, w ciągu 25 minut, byłam już na Syntagmie i pomykałam ul. Stadiou w kierunku placu Omonii, z którego ul. Patison miałam dojść do hotelu na rogu tej ulicy oraz ul. Veranzerou. Pierwszy raz widziałam Ateny o tej porze nocą, była zaledwie godzina 4 rano, a samochodów mnóstwo przejeżdżało ulicami i w szoku byłam, że się coś ciągle dzieje. Tu i ówdzie ludzie przechodzili, kioski otwierały się. A ja sobie pomykałam z walizką na kółkach po chodnikach w kierunku mojego hotelu. Dość szybko zlokalizowałam hotel, choć nie obyło się bez błądzenia, bowiem pomyliła mi się ulica 3 Septembriou z 28 Octovriou. Ale zorientowałam się po paru chwilach, że muszę przejść do drugiej równoległej i rzeczywiście znalazlam się pod hotelem około 4:25 rano. Zdziwiłam się, że recepcjonista siedział na recepcji, za wejściem z oszklonymi drzwiami, w których wybita była dziura, a drzwi miał zamknięte na łańcuch i kłódkę. Czyżby coś złego tu się działo? Jak się później okazało, okolica hotelu, zwłaszcza ulica Veranzerou niezbyt ciekawa, pełna podejrzanych typów i panienek lekkich obyczajów, stojących tu i ówdzie, i czekających na klientów.<BR>
Spytałam recepcjonistę czy może mi przechować walizkę, ponieważ do godziny kwaterowania jeszcze 8 godzin. Zdziwił się, że gdzieś wybywam. Powiedziałam, że szkoda mi czasu na czekanie, że jadę do <B>Myken </B>pierwszym autobusem. Zdziwiony był jeszcze bardziej, że tak daleko chcę jechać, wytłumaczył skąd odjeżdża mój autobus pierwszy na dworzec Kifissou 100. Choć ja już to wszystko wiedziałam i miałam już nawet - kupiony w pierwszym lepszym otwierającym się rano kiosku - bilet autobusowy miejski za 0,50 &euro;. Powiedziałam, że będę około godziny 15tej.<BR>
Szybko doszłam do przystanku autobusowego <B>na rogu ul. Zinonos i Menandrou </B>- skąd o godz. 5 rano odjeżdżał pierwszy<B>autobus 051 </B>na dworzec <B>Kifissou 100</B>. Na dworcu okazało się, że nie ma autobusu o 6 rano w stronę Myken, pierwszy jest o 7:30 (widać od listopada zmienił się rozkład jazdy), no więc zakupiłam bilet za <B>9,30 &euro;</B> do wsi <B>Fichtia </B>na drodze z Koryntu do Argos, autobusem w kierunku <B>Nafplio</B>. Skąd w bok odchodzi droga do Myken, autobus tamtędy nie jedzie. Wiedziona niemiłym doświadczeniem z Epidavrosu, tym razem dokładnie pilnowałam tej miejscowości i upewniłam się, by kierowca wskazał mi w odpowiednim czasie gdzie mam wysiąść. Tylko ja wysiadałam w tej miejscowości. Przy drodze zauwazyłam niebieską tabliczkę "Bus station, tickets". Wiedziałam, że tu trzeba będzie kończyć tę wycieczkę i tu zaopatrzyć się w bilet. No i nie rozsądna - jak się później okaże - poszłam w stronę za strzałką, którą wcześniej z autobusu widziałam, że w lewo należy iść.<BR>
Godzina była 9:05 (także ponad półtorej godziny jechał autobus z Aten do Fichtii). Pogoda zapowiadała się ładna, słonko świeciło, choć było trochę chłodno - jeszcze ranek.<BR>
Ruszyłam drogą w lewo, mijając tabliczkę informacyjną, że do Myken jest 2 kilometry. Ciesząc się jak dziki, że tylko 2 km, entuzjastycznie zarzuciłam plecak na plecy i żołnierskim krokiem ruszyłam na podbój Myken. Przeszłam przez tory kolejowe i po prawej stronie, wgłąb jakieś sto metrów znajdował się dworzec kolejowy z tabliczką "Mykines" (Mykeny), choć to w rzeczywistości wieś Fichtia była, a nie Mykeny.<BR>
Szłam szybkim krokiem i zaczynało robić mi się ciepło, więc w krótce kurtkę zawiązałam na biodrach i dalej maszerowałam w słonku, które świeciło mi prosto w nos. Szłam radośnie ciesząc się jak miło, dookoła mam Grecję, nieznane tereny i idę sobie wprost z nadzieją, że dojdę tam gdzie ostatnim razem nie zdążyłam dojść - do Myken - warownego grodu słynnego Agamemnona. Pięknie zielono było dookoła, niewiele samochodów przejeżdżało tą drogą. Na początku minęłam parę sklepów z pamiątkami. W oddali widziałam kilka wyraźnych górek, myśląc sobie, że oby tylko za tymi górkami nie był cel mojej wędrówki. Wyglądały na nieźle oddalone i górki mi się kojarzą ze wspinaczką w słońcu, a byłam już dość zmęczona całą sobotnią podróżą. Po drodze mijałam drzewka pomarańczowe, na których wisiały radośnie pomarańczki. Wkrótce ujrzałam z daleka tabliczkę informacyjną "Mykeny", ale był to dopiero początek wsi i ciągle nie widziałam miejsca archeologicznego. Nowożytna wieś Mykeny - nieciekawa bardzo. Nie ma tu nic oprócz sklepów z pamiątkami i tawern oraz sklepów spożywczych i hoteli. Oczywiście szybki krok spowodował już u mnie siódme poty, więc dobrze, że sklepy w Mykenach tak wcześnie rano się otwierały, gdyż czułam się jak koń pędzący do wodopoju z wywalonym językiem. <BR>
Parę metrów za tabliczką "Mykeny" stała kolejna tabliczka - brązowa, informująca, że dalej gdzieś jest miejsce archeologiczne. Parę set metrów dalej za nią widniała kolejna tabliczka, informująca, że miejsce archeologiczne jest za 2 km stąd. Co? Kolejne 2 kilometry? Wrrrrrrrrr. Ale już na szczęście ponad 2 miałam za sobą, więc te dwa kolejne już miały być niegroźne. Niestety droga zaczęła piąć się pod górę, kilka zakrętów i znowu pod górę. Uffff.. Po całym dniu podróży jeszcze wspinaczka do tego na miły początek dnia? Wrrrr... Mięśnie ud odczuwały bezlitośnie tę drogę pod górkę, aż w końcu dojrzałam tabliczkę w lewo, do Skarbca Atreusza, znajdującego się 400 metrów od głównego miejsca archeologicznego Myken - Cytadeli i grobowców.<BR><BR>
Przygotowałam swoje materiały, aparat, plecak na plecy i sruuu... zdobywać nieznane. Przy kasie okazało się, że wstęp dziś bezpłatny (pierwsza niedziela miesiąca, miesiąc nie-letni) - a!! rzeczywiście, zapomniałam, a przecież dobrze wiedziałam, że wstępy wszędzie dziś darmowe (normalnie wstęp włącznie z muzeum, skarbcem Atreusza i Cytadelą kosztowałby 8 &euro;).<BR><BR>
Mykeny zostały odkryte przez Heinricha Schliemanna w 1874 r., który przekonany był, że poezje Homera to nie tylko fikcja, lecz opis autentycznych miejsc i wydarzeń. Schliemann odnalazł kunsztowne przedmioty i wspaniałą architekturę grobów. Potwierdziło to słowa Homera, że Mykeny były "grodem o mocnych murach, obfitującym w złoto".<BR>
Na terenie Myken odnaleziono ślady osad ludzkich z epoki neolitu (ok. 3 tys. lat p.n.e.). Budowa warowni oraz panowanie Pelopidów (do których należał Agamemnon), musiały przypadać na okres ok. 1550 - 1200 r. p.n.e., zwany nie tylko tutaj, ale w stosunku do cywilizacji całej południowej Grecji - mykeńskim.<BR><BR>
Pozostałości w Mykenach zdumiewająco dobrze przystają do legend Homera z <I>Iliady </I>i Ajschylosa z <I>Orestei</I>. Budynki odkopane przez Schliemanna wskazują na istnienie tu osady już ok. 1950 r. p.n.e., i dwukrotnie przeżywanego ok. 1200 i 1100 r. p.n.e. upadku Myken, którego pewnych przyczyn jak dotąd nie udało się ustalić. Ustalono, że ok. 1240 r. p.n.e. kiedy przebudowano i umocniono twierdzę - Troja została złupiona możliwe, że właśnie przez króla Myken.<BR><BR>
Kawałek legendy (za przewodnikiem Pascala, Grecja): "założycielem Myken był Perseusz, zabójca jednej z trzech gorgon - Meduzy. Później rządził tu ród krwawego Atreusza, który w odwecie za uwiedzenie żony przez swojego brata, Tyestesa, zamordował jego dzieci, a następnie poczęstował go potrawą sporzadzoną z ich ciał, czym ściągnął na siebie zemstę bogów. Tyestes spłodził z własną córką, Pelopią, Ajgistosa (Egista), który z kolei zamordował Atreusza, otwierając ojcu drogę do tronu. W następnym pokoleniu klątwa bogów przeszła na syna Atreusza, Agamemnona. Po powrocie z wojny trojańskiej, gdzie walczył po stronie Greków (złożył w ofierze życie swej córki Ifigenii, uratowanej jednak przez Artemidę), został zabity w kąpieli przez żonę Klitajmestrę i jej kochanka, tego samego Ajgistosa, który wczesniej zabił jego ojca. Agamemnona pomścił syn Orestes, mordując za namową siostry, Elektry, matkę ich obojga - Klitajmestrę, za co śigały go boginie zemsty - Erynie. Klątwę z rodu Atreusza zdjęła dopiero Atena."<BR><BR>
Zaczęłam więc zwiedzanie od <B>Skarbca Atreusza (grobu Agamemnona)</B>, którego tolos widoczny jest z drogi. Tolos to grób z okrągłą komorą przykryta kopułą, w kształcie ulu. Jest on monumentalnym dowodem kunsztu budowlanego cywilizacji mykeńskiej. Do budowli wchodzi się przez wspaniały 15-metrowy korytarz, tu odsłania się właściwe wejście do komory, od góry obramowane przez dwa potężne bloki kamienne. Jest to grobowiec królewski z późnego okresu historii Myken, zbudowany co <B>tolos Klitajmestry </B>z ok. 1300 r. p.n.e. Można więc go traktować jako miejsce spoczynku Agamemnona lub Atreusza, jak i każdego innego króla.<BR><BR>
Od Skarbca Atreusza do <B>Cytadeli </B>jest jakieś jeszcze 400 metrów, gdzie po drodze mija się po prawej stronie <B>domy kupców i dom południowy Dolnego Miasta</B>. W górę na wzgórzu wznosi się Cytadela, której ruiny murów widoczne są z daleka. Na tle okolicznych gór Cytadela choć w ruinach prezentuje się okazale i dumnie wznosi nad doliną.<BR>
Zaraz za drugim wejściem na teren archeologiczny znajduje się <B>Okrąg grobów szybowych B</B>, wśród których w ukryciu drzew i zieleni oraz innych ruin kryje się <B>Tolos Klitajmestry</B> i Egista (po zawaleniu, niedostępny). Na ten pierwszy wpadłam zupełnie przypadkowo, ponieważ nie jest widoczny od strony ścieżki, trzeba wejść w prawo od ścieżki wgłąb, kierując się ku domom kupieckim, schodząc w dół w pewnym momencie po lewej stronie odsłaniają sie potężne bloki kamienne tolosa.<BR>
Dalej ścieżka prowadzi w kierunku <B>Lwiej Bramy</B>, której słupy dźwigają potężne <B>mury ochronne, zwane cyklopowymi</B>. Powyżej bramy widnieje płaskorzeźba dwóch lwic - mających odzwierciedlać potęgę Myken, które w szczytowym okresie swego rozwoju przewodziły związkowi miast Argolidy (Tirynsu, Argos, Asine i Hermione), zdominowały Peloponez i odgrywały ważną rolę w rejonie Morza Egejskiego. Kolumna z muskularnymi lwicami musiała być symbolem panującego w Mykenach rodu.<BR>
Za Lwią Bramą po prawej stronie znajduje się <B> okrąg grobów szybowych A </B>, czyli cmentarz królewski, jak twierdził Schliemann - gdzie pochowano szczątki Agamemnona i jego stronników zamordowanych po triumfalnym powrocie spod Troi. W jednym z grobów archeolog znalazł wspaniałą złotą maskę, oddającą zapewne rysy twarzy jakiegoś mykeńskiego możnowładcy, jak twierdził - Agamemnona (można ją oglądać w muzeum archeologicznym w Atenach - widziałam na własne oczy będąc w ub. listopadzie w Atenach, a jakże!!!, a replikę - w muzeum Myken). W grobach tych odkryto najbogatsze znaleziska w historii archeologii, złoto, złoto, złooooootooooo!!!! Duuuuuuuuuużo złoooota! Więc dlatego twierdzi się, że tam pogrzebano panujących.<BR>
Większa część ruin Cytadeli to fundamenty, z których niewiele da się rozpoznać. Tabliczki informacyjne mówią, że ta np. część to <B>Dom z kolumnami</B>, a tamta to <B>budynek Gamma</B>, czy <B>budynek Delta</B>, a tak naprawdę to wiele nie widać. Najbardziej charakterystyczne chyba są ruiny <B>Pałacu królewskiego</B>, znajdujące się w pobliżu szczytu akropolu.<BR>
Dalej na wschód znajduje się <B>Tylna brama</B> i <B>ukryta podziemna cysterna</B> - rzecz, która bardzo mnie zaciekawiła i oczywiście musiałam schodkami wejść w podziemia, by w czarnych ciemnościach nic nie zobaczyć. Dalej po prostu nie było widać nic, więc się nie zagłębiałam i wycofałam. Totalna ciemnia. Lubie takie tajemnicze dziury, zaraz mi się przypomina historia ze źródłem Pejrene na Akrokoryncie! Przy podziemnej cysternie znajduje się pokaźny zbiornik na wodę z ok. 1225 r. p.n.e. W przewodniku potem wyczytałam, że należy mieć ze sobą latarkę, by móc zagłębić się w czeluść zakrętów lochu. Brrrr... ciarki na plecach.<BR><BR>
Wędrowałam po akropolu, włażąc w najwyższe jego miejsca i podziwiając okolicę z wysoka. Jak pewnie musiał się tu czuć władca mając wszystko u swoich stóp. <BR>
Przed wyjściem weszłam na chwilę do muzeum, ale nie było tu zbyt ciekawych eksponatów, jak wiadomo najciekawsze są w Atenach, więc o godz.11:05 (po dwóch godzinach zwiedzania) skierowałam się do wyjścia, docierając najpierw na parking, gdzie stała jedna taksówka. Zamierzałam, szczerze mówiąc podjechać te ok. 5 km sobie szybciutko taksówka. Wielki Grek siedział w środku. Zapukałam w szybę. Gdy odsunął, zapytałam czy pojedzie do Fichtii. Do Fichtii??? Zmarszczył się, pokręcił nosem. Powiedział po grecku, że mam sobie zadzwonić po taksówkę z Fichtii i wskazał na budkę telefoniczną!!! Widać za te parę euro nie chciało mu się ruszyć, bo być może zaprzepaściłby inny lepszy kurs. Wredny taksówkarz, życzyłam mu w złości, hehe, żeby dziś żaden kurs mu się nie trafił, hihihi. <BR>
Stwierdziłam, że nie będę marnować czasu na czekanie na taksówkę, więc ruszyłam z kopyta w dół tym razem. Szybciej się szło, a jakże - z górki. Mijałam kapliczkę Agios Ioannis, znajdującą się w głąb od drogi. Weszłam sklepu z pamiątkami, gdzie zakupiłam małą pozłacanąmaskę Agamemnona, która z uśmiechem się teraz na mnie patrzy ze ściany na przeciwko. Pan w sklepie chciał się dowiedzieć wszystkiego, co sama robie w tych regionach. Zdziwiony, że z Aten przybywam i w Atanach stacjonuję, a podróżuję w różne miejsca. Twierdził pewnie, że lepiej mi było do Tripolis przyjechać i tam stacjonować. A stamtąd tak samo dobry dostęp czy to do Sparty, czy na wyspy Zatoki Sarońskiej. A najchętniej to by mnie zaprosił do swojej tawerny obok... co za greckie plemię. Powiedziałam panu, że mam mało czasu, bo muszę do Aten wracać, spieszy mi się, bo mam swój program do zrealizowania. Był ogromnie zdumiony, jak można się na wakacjach spieszyć. No tak, jak się jest uzależnionym od środków komunikacji publiczej, tak niestety jest. Jak się później okaże, przez te jego nagabywanie i zatrzymywanie mnie - ucieknie mi autobus, którego godziny odjazdu wcześniej nie sprawdziłam nierozsądnie!<BR>
Idąc więc pospiesznie dalej drogą w kierunku Fichtii jakiś napalony Grek probował mnie usilnie niemalże skusić do wsiąścia do samochodu. Proponował podrzucenie do Fichtii, ale z jego twarzy nie wnioskowałam nic przyjaznego. Powiedziałam, że dziękuję i udałam, że nie rozumiem po grecku. Kilka razy zatrzymywał się obok, mówiąc po grecku, ze mam wsiadać, zrobić parę fotografii... Jak się zdenerwowałam i prawie wykrzyczałam, że nie jestem zainteresowana, odjeżdżał bardzo pomału i czasem się zatrzymywał. Co za licho czaiło się tam na mnie? Oj trzeba mieć oczy szeroko otarte nawet w takich przypadkach, choć większość Greków zabiera autostopowiczów bezinteresownie, zdarzają się widocznie jeszcze "psychopaci".<BR>
Byłam parę set metrów od przystanku w Fichti, gdy nadjechał zielony autobus KTELa. Zatrzymał się na sekundę, wysadził kontrolera biletów i pojechał dalej. Oh, co za przykrość. Była 11:45. Poszłam kupić bilet na kolejny najbliższy autobus do Aten. Pan myślał, że dopiero przyjechałam tym właśnie autobusem z Nafplionu. Mówię, że ja już byłam w Mykenach i teraz chcę spowrotem do Aten. On na to, że właśnie mi odjechał do Aten, a następny za godzinę. Pech. Jak pech, to pech. No nie! Żaden pech! Niepotrzebne gadulstwo pana w sklepie z pamiątkami zatrzymało mnie i przez to uciekł mi autobus, który nie wiedziałam, że będzie o tej godzinie. Wszak - nie spytałam przyjeżdżając tu - o której jest powrotny! Przestroga dla każdego - by wcześniej dowiedywać się o godzinach autobusów, zaoszczędza to czasem sporo cennego czasu.<BR><BR>
Usiadłam więc na jednym z trzech krzesełek przy zakurzonym stoliku niedaleko ławeczki na przystanku autobusowym. Spokojnie skonsumowałam angielskiego jeszcze sandłicza z podróży. <BR>
Słoneczko na przemian świeciło i chowało się za chmury. Gdy powiało wiatrem, czy słońce zaszło - było chłodno. Gdy wyszło - na chwilę było ciepło. I tak o 12:45 zapakowałam się do autobusu do Aten, gdzie już wpół do 15tej byłam na dworcu autobusowym, a o 15stej na placu Omonii, skąd parę minut dosłownie piechotą miałam do hotelu. Tak jak powiedziałam wczesnym rankiem, tak wróciłam z bagażem nowych doświadczeń i podbitym nowym terenem greckim <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/zeby.gif">.<BR>
Byłam bardzo zadowolona, że w pierwszym dniu podróży już udało mi się zobaczyć Mykeny, choć jeszcze nie byłam zakwaterowana do żadnego pokoju. Nie żałowałam żadnego kroku, choć byłam bardzo zmęczona i padałam już niemalże z nóg. <BR><BR>





<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/mykeny/P1040433_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/mykeny/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć z Myken</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>



<CENTER>
<BR>
<HR WIDTH=25% color=#FFFFFF>
</CENTER>


<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> ciąg dalszy dnia... Ateny</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>

<P ALIGN=JUSTIFY> 
Szczęśliwa wpadłam do mojego pokoju na 3 piętrze nr 313 <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/zeby.gif"> w hotelu <B>Grand Polis </B>(jaki ładny numer mi się dostał!). <B>Pokój hotelowy </B>taki, że mieściło się w nim wygodne łóżko "king size" - nie wiem po co takie, w pokoju jednoosobowym! Oprócz łóżka proste biurko, na którym stał mały telewizor. Pod biurkiem malutka lodówka i wsunięte krzesło. Lustro nad biurkiem. Obok łóżka, po dwóch stronach, małe szafki z szufladą i jeden wygodny fotel. Duża szafa wmontowana jakby w ścianę, obok niska ława, pod którą elektroniczny sejf. Okno pokoju wychodziło na ścianę sąsiedniego budynku - widok zatem nieciekawy, ale to nie szkodzi. Kosz na śmieci w pokoju jak i w łazience. Łazienka, jak łazienka, choć duża marmurkowa przestrzeń pod lustrem ze zlewem. Obok brodzik z zasłonką. Obok muszla klozetowa. Telefon alarmowy w łazience. Suszarka w łazience i wielkie lustro. Telefon w pokoju. Klimatyzacja w pokoju i ogrzewanie. Dywan na podłodze, ale jak przyjechałam był mokry po sprzątaniu chyba w łazience. Mokre ślady na dywanie! Codziennie pokój był sprzątany, wymieniana codziennie pościel i ręczniki (2 duże i 2 małe - wygląda na to że pokój był dwuosobowy, a nie jedno, dodatkowo ręcznik roboczy, jako szmata do podłogi). W pokoju popielniczka, choć jej nie powinno być, pokój miał być dla niepalących. Czytałam już wcześniej opinie o tym hotelu, ludzie także pisali o tym, że dostawali pokoje dla palących, a nie jak życzyli sobie dla niepalących. Mój pokój na szczęście nie śmierdział dymem, jak niektórych innych, może dlatego, że sprzątaczka z uporem maniaka zawsze otwierała okno i zostawiała je otwarte po sprzątaniu.<BR>W lodówce pełne wyposażenie w napoje i alkohole - mini wersje oraz słodycze. Na biurku jednak były cenniki i za wszystko użyte trzeba było płacić. Ceny nie były małe. Np. woda niegazowana półtora litrowa - 1,80 &euro;. Były też tam cenniki restauracji i baru, z których można było korzystać i dzwonić. Aczkolwiek wybór nie był za wielki. Obsługa dodatkowo do pokoju - 15% wartości produktów. Na biurku stały dwa kieliszki i dwie szklanki - brudne, niewymyte, widać, że wymacane - ktoś z nich pił, a później nie zostały wymyte. Stało też wino kilkuletnie mini wersja - jak sie okazało z cennika kosztowało bagatela 18 &euro; - najdroższe ze wszystkich win w cenniku minibaru. Gdyby ktoś był zainteresowany ich cennikiem, to chętnie poinformuję.<BR>
Obsługa hotelowa baaaardzo miła, począwszy od sprzątaczki, która czekała na papierki od plastrów, które właśnie przyklejałam na stopy przed następną wędrówką, przez kucharzy podczas bufetów śniadaniowych, aż po odźwiernych i recepcjonistów, którzy tu bardzo często się zmieniali. Milutcy i uprzejmi do granic możliwości. Poza tym, że w pokoju po sprzątaniu dywan bywał mokry, szklanki na biurku były niemyte oraz poza hałasem, który w nocy na korytarzu bywał straszny i czasem nie dało się spać - pokój zupełnie przyjemny jak dla mnie i co najważniejsze z wszystkimi udogodnościami, takimi jak lodówka, suszarka, telewizor, telefon, sejf, ogrzewanie i klimatyzacja, nawet gniazdko internetowe, gdyby tak mieć laptop - połączenie internetowe wliczone w cenę pokoju.<BR>
Tego dnia, po kilku godzinach odpoczynku, udałam się w stronę dworca kolejowego Larissis, w poszukiwaniu drugiego dworca kolejowego Peloponisou, z którego - jak wyczytałam - następnego dnia planowałam wyruszyć do Kalavrity. Krążyłam dookoła dworca Larissis, dotarłam do dworca autobusowego Peloponisou, znajdującego się po przeciwnej stronie dworca, po przejściu przez most ponad dworcem. Jednak nie wstazywało nic na bytność tam dworca kolejowego Peloponisou. Jakoże na mapie wyraźnie wyglądało, iż ma być po przeciwnej stronie i tuż przy dworcu Larissis, stwierdziłam, że widocznie może przenieśli gdzieś, a ja nie mam już sił by dalej wędrować (zmęczona byłam po podróży i wycieczce). Postanowiłam więc, że tego dnia już wrócę do hotelu, a jutro rano wstanę wcześnie i wezmę taksówkę prosto na dworzec kolejowy Peloponisou, taksówkarz powinien wiedzieć gdzie on jest :).<BR>
Wróciłam do hotelu, ułożyłam się wygodnie w ogromnym king size łożu, włączyłam telewizor, oglądnęłam co ciekawego na kanałach - jeden muzyczny grecki program mnie zainteresował z kilkunastu, które były ustawione. Udałam się na zasłużony sen w miarę wcześnie, bo przecież następnego dnia musiałam wcześnie wstać ruszając na podbój Kalavrity z jej ciekawym zabytkiem - starą wąskotorową kolejką.<BR>



<CENTER>
<BR>
<HR WIDTH=25% color=#FFFFFF>
</CENTER>


<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> Poniedziałek - 2 kwietnia 2007 r. - Ateny</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>

<P ALIGN=JUSTIFY> 
<B>"Budzikom - śmierć!"</B> - pewno każdy zna tę piosenkę Roberta Chojnackiego. "No, jeszcze nie, nikt nie obudzi mnie, właśnie przychodzi najlepszy sen, już jestem w środku genialnie cicho jest, telefon dzwoni, a może go zjeść? ... Wstań jeśli musisz, bo ja chyba nie. I do południa budzikom śmierć...". Takie były moje myśli, gdy gdzieś koło godziny 6 rano, zadzwonił budzik. W jednej minucie dokonałam szybkiej analizy, co dzisiaj miało być w programie? Stwierdziłam, że Kalavrita w sumie jest najmniej ciekawym punktem programu, więc mogę ją odwiedzić innym razem. Moje ciało odmówiło zupełnie posłuszeństwa, żeby wstać. Byłam wczoraj tak ekstremalnie zmęczona, że rano ciagle niewyspana, i absolutnie koniami, osłami, czy mułami - jak to tam było - nie wyciągnięto by mnie z łóżka, za żadne skarby. Rzadko kiedy rezygnuję z realizacji programu, ale tym razem naprawdę wstać się nie dało. Odwróciłam się na drugi bok, śpiąc jeszcze długo, maksymalnie, by zdążyć na ostatnie minuty serwowanego śniadania. <BR>
Jak wygląda w <B>hotelu bufet śniadaniowy?</B> Według mnie bardzo duży wybór i nie rozumiem krytyki, którą spotykałam w opiniach o hotelu. Co było do wyboru? Ser żółty, feta, ser biały w postaci smarowanej, szynka plasterkowa, mielonka plasterkowa, jajecznica, jajka gotowane, bekon smażony, kiełbaski smażone, ogórki, pomidory, oliwki, marmolada w kilku smakach, dżemiki małe w kilku smakach, płatki i musli 3 rodzaje, mleko, kawa, herbata, soki w formie syropu z wodą w kilku smakach, chleb krojony, tostowy, możliwość zrobienia tostów - toster, kilka rodzajów ciast i ciastek. Takiego wyboru jak dotąd podróżowałam, jeszcze w żadnym hotelu nie było. Można było najeść się do syta, a na koniec jeszcze poczęstować się owocami, które były na ladzie. Wybór mnie bardzo duży i nie rozumiem tych, którym się śniadania nie podobały. Czegóż oczekują tacy ludzie na śniadanie? <BR><BR>


W związku z tym, że nie pojechałam tego dnia do Kalavrity, postanowiłam ruszyć na moją ulubioną część Aten - Plakę, pospacerować wśród najstarszych miejsc, poczuć ducha starożytności i upajać się ciepłą wiosenną pogodą oraz greckim słonkiem.<BR>
Udałam się wpierw na stację Thissio, skąd planowałam dotrzeć do słynnego Małego Mitropolis - jednego z piękniejszych kościołów w Atenach. Już na placu Ag. Asomaton zaczęłam przygodę z tutejszymi cerkwiami. Tu stoi bowiem kaplica <B>Agion Asomaton</B>. Stąd przeszłam obok jednej z moich ulubionych świątyń - Tezejonu, a dalej ulicą Adrianou, tętniącą kawiarnianym życiem. Słoneczko ładnie świeciło, godzina około 14, choć jeszcze nie sezon, tutaj ludzie siedzą w tawernach i kawiarniach, nawet w ciągu tygodnia, choć fakt, godzina była sjesty. Przeszłam obok Agory greckiej, podziwiając jej pozostałości i wielkość Stoy Attalosa. Wyszłam na placu Monastiraki, obok muzeum sztuki ozdobnej lub coś koło tego. Jednak z miejsca tego uciekałam czym prędzej - nie lubię tłumów, jakie tam przewalają się w codziennym targu warzywno-owocowym i nie tylko, wśród wędrownych sprzedawców wszystkiego oraz artystów wszelkiego pochodzenia. Tego dnia występowały jakieś indiańsko wyglądające osoby, śpiewające pieśni indiańskie i prezentujące indiański teatrzyk. <BR><BR>

Tu zaraz przy tętniącym życiem placu Monastiraki znajdują się ruiny <B>Biblioteki Hadriana</B>, która nie dawno została otwarta i udostępniona do zwiedzania! Wstęp <B>2 &euro;</B>. Nowość to była dla mnie bardzo interesująca, ponieważ jak dotąd można było oglądać jej teren tylko przez płot. Teraz można już wędrować po jej terenie i podziwiać stare pozostałości z ok. 132 r.<BR><BR>

Dalej ulicą Mitropoleos dotarłam na plac <B>Mitropoleos </B>i do cerkwi pod tą samą nazwą, w której odbywają się wielkie uroczystości. Tuż przy dużej cerkwi stoi <B>mała Mitropoleos</B>, którą bardzo chciałam zobaczyć, niestety o tej porze była zamknięta, z czego byłam bardzo rozczarowana, gdyż tym razem mogłam już nie mieć więcej możliwości dotarcia w to miejsce. Pogodziwszy się z tym faktem udałam się jednak dalej, w kierunku następnej ciekawej cerkwi - <B>Agia Dinami</B>, pochodzącej z XVI w., a nad którą zbudowano we współczesnych czasach duży budynek na filarach, by zachować zabytek. <BR>
Co zaobserwować można odwiedzając takie cerkwie czy kaplice? Gdziekolwiek nie pójdziemy, zawsze znajdzie się tam religijny ktoś, odprawiający właśnie swoje modlitwy. Niesamowicie religijnym jest naród grecki...<BR><BR>

Stamtąd udałam się w górę Plaki w kierunku Akropolu, by jeszcze raz rzucić okiem na moje ulubione miejsca na Place. Wędrowałam uroczymi uliczkami, kupiłam parę pamiątek, a w końcu na stacji Akropolis wsiadłam do metra i udałam się do Pireusu, po zakup biletów na Eginę, którą to podróż zaplanowałam na pojutrze.<BR><BR>

Po powrocie z Pireusu, znów odwiedziłam Plakę, by w mojej ulubionej tawernie delektować się greckimi przysmakami, takimi jak kalamary, choriatiki i gyros pita zakrapiane prawdziwą retsinką. Ależ to była uczta powitalna na Place, a zarazem i jedyna taka, na którą miałam czas podczas tego pobytu. <BR><BR>

Tego dnia szybko udałam się na spoczynek, ponieważ dnia następnego czekała mnie mordercza wyprawa na Mistrę i bardzo wczesna pobudka. Tego nie mogłam przespać!!!<BR>


<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/ateny/P1040634_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/ateny/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć z Aten, na co nowego dla mnie i nie tylko zwróciłam uwagę</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>



<CENTER>
<BR>
<HR WIDTH=25% color=#FFFFFF>
</CENTER>


<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> Wtorek - 3 kwietnia 2007 r. - Sparta i Mistra</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>


<P ALIGN=JUSTIFY> 
W dniu wielkiej wyprawy na ruiny miasta bizantyjskiego - Mistrę, obudziłam się o nieludzkie porze, czyli 4:35, by o 5:15 czekać już na autobus linii 051 na rogu Zinonos i Menandrou. Spieszyło mi się bardzo, gdyż pierwszy autobus z dworca Kifissou 100, według wcześniej zasięgniętych informacji, miał być o 6 rano. 051 przyjechał dwie minuty poźniej... Cóż, dwie minuty nie robi wielkiej różnicy, odsapnęłam z ulgą, że to tylko dwie minuty. Jednak po kilku minutach, a może sekundach drogi, autobus został unieruchomiony przez jakiegoś mądrego Greka, który zaparkował swój samochód przy chodniku, niemalże na skrzyżowaniu dróg, w ten sposób, że autobus w żaden sposób nie mógł wjechać w tę ulicę. Kierowca autobusu trąbnął parę razy, by może obudzić i wywabić właściciela samochodu na ulicę, by usunął swoją własność z drogi przejazdu. Przypomniała mi się sytuacja sprzed dwóch dni, gdy jechałam na ten sam dworzec, tym samym pierwszym autobusem linii 051 i dokładnie w tym samym miejscu, jakiś pajac zaparkował samochód. Wtenczas jednak po kilku trąbnięciach zjawił się właściciel i odjechał. Nie trwało to wtedy długo. Tym razem czekanie jednak przedłużało się, a ja zaczęłam obawiać się, że autobus do Sparty może mi umknąć sprzed nosa, a kolejny za 2 godziny nie da mi dość czasu na zwiedzenie Mistry. Minuty mijały, autobus stał w miejscu, a ja się zaczynałam denerwować, zresztą nie tylko ja. Kierowca klął pod nosem. W końcu wykonał telefon. Zorientowałam się, że podawał namiary rogu ulic. Pewno dzwonił po pomoc. Po kilkunastu minutach zjawiła się pomoc techniczna, która wzięła się za podnoszenie samochodu i odholowanie w inne miejsce. Gdy właśnie samochód był holowany, wyskoczył zniewiadomokąd Grek, machając rękami i goniąc ów holowany samochód. Kierowca autobusu oczywiście wiązką greckiej łaciny obrzucił tamtego, a tamten przekazał tysięczne przeprosiny... "chilia signomi" (w wolnym tłumaczeniu: 1000 przepraszam), na co kierowca jeszcze zdenerwowany powtórzył "chilia? chilia? .... ble ble ble... (nie zrozumiałam co) chilia?" jakby te 1000 było dla niego ciągle za mało :). Ja też już tuptałam w tym autobusie niecierpliwie, było coraz bliżej godziny <B>autobusu do Sparty</B>. <BR>
Gdy autobus wjechał na dworzec, pędem pobiegłam w kierunku kas biletowych. O niech to, jaka kolejka przy kasie do Sparty, jakieś 10 osób, 10 minut zostało do odjazdu autobusu, a kolejka przesuwała się do przodu bardzo wolno. Jakiś starszy pan próbował się wepchać poza kolejnością, został obrzucony wiązanką kasjera, co on sobie myśli, że się wpycha, inni ludzie też jadą do Sparty i czekają. Inna dziewczyna, tuż przede mną, a było za 3 minuty szósta, błagająco prosiła kasjera, że ona już ma bagaż w autobusie, przepraszała mnie. Co miałam powiedzieć, jeszcze do tego po grecku! Sama byłam już zła, że mogę nie zdążyć na autobus, a tak się właśnie zapowiadało. Palce mi do tego dwa krwawiły, ponieważ biegnąc wcześniej w kierunku kas, przetarłam kostkami po betonowanej ścianie. Jeszcze była szansa na autobus o 6, poprosiłam taki <B>(16,80 &euro; w jedną stronę)</B> i lecę pędem ku autobusom. Do tego nie wiem skąd on odjeżdża. Lecę i pytam napotykanych kierowców autobusów po angielsku, żeby widzieli, że turysta, gdzie przystanek do Sparty! Pokazują palcami i odpowiadają po grecku!!! Dobrze, że coś tam kumam. Dobiegłam do autobusu, który jeszcze stał, chcę się pakować do środka, kierowca przy drzwiach patrzy na bilet, a tam... 6:30!!! Kasjer sprzedał mi bilet na następny autobus... wrrrrr, który nawet nie wiedziałam, że jest, nie było go na drukowanej ulotce. Pół godziny stracone, pół godziny mniej zwiedzania Mistry. No cóż. <BR><BR>
Parę słów o Sparcie (z przewodnika Pascal). W Sparcie nie było nigdy wspaniałych świątyń, ani fortyfikacji, dlatego dziś Sparta nie może się poszczyć wieloma zabytkami starożytności. Starożytna Sparta była zbudowana w bardzo strategicznym mijscu. Było to nie tyle miasto, co zespół kilku wsi. Ośrodek przeżywał największy rozkwit między VIII a IV w. p.n.e., kiedy ustrój społeczny Sparty opierał się na prawach Likurga. Spartanie pokonali Ateny w wojnie peloponeskiej i założyli kolonie w całym greckim świecie. Później utracili hegemonię na rzecz Teb. Kolejny okres rozkwitu to czasy Rzymian. W III w. n.e rozpoczął się upadek - na pierwszy plan w świecie bizantyjskim kosztem Sparty wysuwała się sąsiednia Mistra.<BR><BR>

Autobus miał jechać do Sparty 4 godziny, aczkolwiek dojechał tam parę minut po godz. 10. Gdy wjechałam na dworzec w Sparcie, na stanowisku oznaczonym "Mistra" stał autobus. "O cudnie!"- pomyślałam. Wyszłam z autobusu, a tu właśnie ten do Mistry odjechał. Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!! Szał!!!! Patrzę na rozkład jazdy, o 10 do Mistry, a następny o 11! O masakra!!!! Godzina zmarnowana. Kto wymyślił coś takiego, by autobus do miejsca turystycznego nie czekał na turystów, którzy mogą przyjechać z takiego wielkiego miasta jak Ateny!!!! I to dosłownie parę sekund nie zaczekał!!! Byłam zbulwersowana i zła. Pomyślałam, że to tylko 5 km do Mistry, może wziąć taksówkę?? Ale przemyślałam i stwierdziłam, że przez godzinę zorientuję się w terenie i pójdę poszukać ciekawych rzeczy. No i poszłam w kierunku centrum, ul. Lykourgou do góry, a potem w prawo w Paleologou, na końcu której stoi <B>współczesny pomnik Leonidasa</B>, a za nim znajduje się <B>stadion</B> wyglądający jeszcze bardziej współcześnie. Zauważyłam brązowe tablice wskazujące kierunek do starego akropolu, ale oszacowałam, że braknie mi tej godzinki na dojście tam, zwiedzenie i powrót na dworzec. Zauważyłam ze miasto Sparta niezbyt ciekawe jest, aczkolwiek ciekawie położone na tle gór <B>Tajgetu</B>, które swym ogromem górują dumnie, a ogólnie wygląda to, jakby za miastem wklejono w tło jakiś wielki panoramiczny obraz. Ale resztę Sparty zostawiłam sobie na później, może miała mnie czymś jeszcze zaskoczyć? Wycofałam się więc w kierunku dworca, a gdy tam dotarłam, niewiele już minut zostało do autobusu do Mistry.<BR>
Na dworcu kierowcy pokolei pytali mnie gdzie jadę, odpowiadałam po grecku, tak jak mnie pytali, a oni zastanawiali się, kto ze mną pojedzie, bo nie było więcej chętnych. A ja myślałam sobie, żeby szybciej się zastanawiali, bo mój cenny czas mija. Kierowca wypytywał mnie o różne rzeczy po grecku, a ja mu odpowiadałam również po grecku, ale krótko, bo nie chciało mi się zagłębiać w dyskusje. Kierowca jechał bardzo wolno, po drodze z wszystkimi się witał, kogo mógł to okrzyczał, że mu przeszkadza w tym czy tamtym. Zabrał po drodze kilka osób z innego przystanku i wolnym dalej tempem wlókł się w stronę Mistry. Pytał gdzie ma mnie wysadzić, czy na dole, czy u góry koło Kastro. Oczywiście chciałam podjechać sobie na górę i stamtąd schodzić w dół, tak jest o wiele lepiej. Po drodze pokazał, gdzie spowrotem mnie zgarnie, czyli u dolnej bramy, i że to będzie o godz. 14! Co? Było już po 11, i tylko ponad 2 i pół godziny miałam mieć na całą Mistrę???? Stwierdziłam, że niemożliwe to. No trudno. Najwyżej wrócę piechotą lub złapię jakąś taksówkę - pomyślałam sobie. Nie wydawało mi się, by przejść Mistrę w dwie i pół godziny. Ileż czasu przepadło przez tę komunikację grecką!!! Być może nie było więcej autobusów do i z Mistry w tym okresie, nie ma przecież jeszcze zbyt wielu turystów. <BR>
O godz. 11:30 (pół godziny autobus jechał ok. 6 kilometrów!!!) stanęłam przy zjeździe do górnej bramy Mistry. Pogoda była piękna, słońce świeciło, przede mną w górze widziałam ruiny Kastro i jeszcze cieplej mi się zrobiło na myśl, że zaraz będę się tam wdrapywać.<BR>
No i zaczęłam! Wstęp na teren <B>Mistry - 5 &euro;</B>. I tu zaraz od bramy zaczęły się schody. Pod górę i pod górę. Niewygodne, postrzępione, ze śliskimi dużymi kamieniami schody. Należy mieć tu dobre sportowe obuwie, pod górkę zawsze łatwiej, choć kondycję lepiej mieć dobrą, ale przy schodzeniu w dół należy bardzo uważać na tych śliskich kamieniach. Nie ma zbyt wysoko, tylko jest kręta i w górę kamienista ścieżka. Zdobyłam szczyt, zdobyłam Kastro! Jak ja kocham takie miejsca! Ruiny, ruiny, ruiny, mury i ruiny. I przepiękny widok na okolicę, na Spartę, na Tajget, na wówóz, na wzgórza, na domy na wzgórzach. Przepiękne widoki w przepiękną słoneczną pogodę. Widoczność bardzo dobra. Ah, gdyby mieć więcej czasu i móc sobie posiedzieć na murze, rozmyślać nad tym, czy owym... Ale niestety czas naglił mnie.<BR> <BR>
Parę słów może o Mistrze (z przewodnika Pascala). Leży ona na zboczach Tajgetu, ale wielu jest największą atrakcją na Peloponezie. W zdumiewająco dobrym stanie zachowało się tu kompletne miasto w stylu bizantyjskim, niegdyś zamieszkiwane przez ok. 20 tysięcy ludzi. Krętymi alejkami, przez monumentalne bramy, a przede wszystkim licznych kościołów, z których kilka słynie z fenomenalnych fresków, chodzi się jak po jakimś gigantycznym muzeum architektury, malarstwa i rzeźby, pomału przenosząc się duchem w inną epokę.<BR>
Mistrę założyli Frankowie w 1249 r., kiedy frankoński książę zbudował tu zamek. Gdy w 1262 r. Frankowie zostali wyparci z Mistry przez Bizantyjczyków, w odizolowanym trójkącie na południowym Peloponezie, obejmującym dawne terytoria Sparty, stworzyli w XIII w. despotię Mistry. Była ona ostatnią prowincją bizantyjską w Grecji i przez wiele lat, kiedy Konstantynopol przeżywał czasowy upadek, pełniła funkcję stolicy. W następnych 2 stuleciach w Mistrze odrodziła się potęga Bizancjum. Władcy despotii, przejęli kontrolę nad znacznym obszarem Peloponezu, który stał się największą pośród stale kurczących się prowincji bizantyjskich. Prowincja została zdobyta przez Turków. W 1460 r. (7 lat po upadku Konstantynopola), despota Demetrios Paleolog skłócony z braćmi oddał miasto sułtanowi Mehmetowi II. <BR>
Znaczenie polityczne Mistry nigdy nie dorównywało jej osiągnięciom artystycznym. Przez cały wiek XIV i pierwsze dekady XV w. Mistra stanowiła kulturalne i intelektualne centrum bizantyjskiego świata. W Mistrze przeżywała rozkwit bizantyjska architektura, powstał wówczas wspaniały Pałac Despotów i liczne kościoły, zwieńczone kopułami i ozdobione freskami. To one - znakomicie zachowane i fachowo odrestaurowane - nadają charakter miastu. <BR>
Od połowy XV do końca XVII w. Mistra była w rękach tureckich, potem na krótko była pod panowaniem weneckim. Następnie wraz z powrotem Turków w 1715 r. zaczął się jej upadek, a dalsze zniszczenia przyniosły powstania greckie. Miasto stawało w ogniu pożarów, a mieszkańcy musieli uciekać. Odbudowę rozpoczęto na początku XX w., a na krótko przerwała ją wojna domowa. Prace konserwatorskie ukończono w latach 50-tych XX w., kiedy wysiedlono stąd ostatnich mieszkańców.<BR><BR>
Bizantyjskie miasto składa się z <B>Katochory</B> (Dolnego Miasta), <B>Anochory</B> (Górnego Miasta) i <B>Kasto </B>(twierdzy). Jedno z wejść znajduje się właśnie u stóp Dolnego Miasta, a drugie na górze pod twierdzą. Autobusy ze Sparty zatrzymują się przy dolnej i górej bramie. Przy dolnej bramie znajduje się jeden bar w baraku, ale ceny tu są kosmiczne. Za mały soczek 2 &euro; czy za drożdżówkę też 2 &euro;. Nie ma konkurencji, więc ceny są z nieba wzięte.<BR><BR>

Wracając do mojej wędrówki z twierdzy w dół. Wkrótce po 12stej wystartowałam w kierunku kościoła<B> Agia Sofia</B>. W kościołach Mistry, jedyne co jest do oglądania to fragmentaryczne freski - malowidła ścienne. Często ponoć bardzo ważne i przekazujące m.in. wiedzę na temat ówczesnej sztuki religijnych malowideł. Trzeba byłoby bardzo się przyglądać, by znaleźć dany fragment przedstawiający dzieje świętych kościoła prawosławnego, w niezawsze dobrze oświetlonych pomieszczeniach. Ja oczywiście zachwycałam się, jak wyraźne często pozostały malowidła w obiektach bizantyjskiego miasta z XIII wieku. Ale dużo czasu na to oglądanie i zachwycanie nie przeznaczałam. Szybko przemieszczałam się do następnych obiektów Mistry, patrząc na prowizyroczną mapkę, czy idę w dobrym kierunku, a jednocześnie obserwując tabliczki informacyjne, w którą stronę iść, by nie przeoczyć czegoś ciekawego. Teraz już wiem, że nie dotarłam do <B>Bramy Nafpliońskiej</B>, jakoś po drodze nie zauważyłam tabliczek informujących o jej kierunku. A przy Pałacu Despotów, w którego okolicy jest ta brama, akurat odbywały się różne prace remontowe, więc nie pchałam się tam, by nie trafić przez przypadek na jakąś siatkę i ślepą uliczkę.<BR>Udało mi się też przeoczyć <B>Palataki</B> - mały pałac, była rezydencja, ale wyczytałam, że są tam ruiny więc być może dlatego przeoczyłam. Wszędzie tam przecież ruiny. Mnóstwo ruin murów, domów, murów, domów, można pomylić domy z murami i mury z domami :).<BR> 
Od Agia Sofia udałam się w stronę kościoła<B> Agios Nikolaos</B>, a tuż za nim stanęłam na rozdrożu ścieżek przy <B>Meczecie</B>, z którego chyba wiele nie zostało, bo wypatrywałam go i zidentyfikować nie mogłam. Poszłam w kierunku <B>Pałacu Despotów</B>, z żalem stwierdzając, że jest on w wielkim remoncie i rusztowaniach (przewodnik, wydany kilka lat wcześniej, również pisze o tym remoncie).<BR>
Wróciłam do punktu rozdroża, idąc dalej w kierunku <B>Bramy Monemwazyjskiej</B>, która łączy Górne Miasto z Dolnym. Oh, piękna to brama i żałuję, że nie widziałam tej Nafpliońskiej, pewno jest równie piękna.<BR>
Z tego punktu podążyłam w kierunku żeńskiego <B>klasztoru Pantanassa</B>, na terenie którego cisza niesamowita jak zwykle, a w kościele klasztornym młoda dziewczyna pilnuje porządku, by nie używać fleszy w aparatach. Kaplica jak zwykle piękna, wymalowana "od stóp do głów" freskami, obrazami świętych i cudowny zapach płonących świeć roznoszący się we wnętrzu.<BR>
Następnie udałam się jedną z dróg, które miałam do wyboru, wychodząc na dole przy <B>Fontannie Marmara</B>, skąd w prawo udałam się, w poszukiwaniu następnych obiektów. Tu nie daleko widać remontowany, w rusztowaniach <B>Dom Liskarisów</B>, od którego tylko parę kroków dzieli zarośniętym roślinnością korytarzem, po stronie prawej którego mur obronny. Idąc dalej prosto doszłam do <B>klasztoru Perivleptos</B>, ten jakiś taki wymarły mi się wydawał, ukryty na polanie wśród okalających drzew, ale uroczy wbudowany częściowo w skale. Stąd podążyłam dalej w górę, szukając Domu Frangopoulosa, aczkolwiek nie był on zaznaczony jednoznacznie. Były jakieś ruiny, ale nie znalazłam oznaczenia, wskazującego na ten właśnie dom. Zagłębiałam się więc dalej w górę, walcząc z własnym brakiem kondycji, ale w końcu dotarłam (z wywieszonym prawie jęzorem) znów... do klasztoru Pantanassa, co mnie bardzo rozbawiło, że znowu jestem w tym samym miejscu. Odwróciłam się radośnie na pięcie, zbiegając tą samą drogą znowu w dół. W tym miejscu ścieśki nie są konkretnie oznaczane i wąskie, można wejść gdzieś i wyjść nie wiadomo gdzie, co jest miłą, bądź nie - niespodzianką :). Miło było tak wędrować wśród tych ścieżek, zalesionych, zakrzaczonych, wśród roślin kwitnących i pachnących w tak pięknym słonecznym dniu. Miło było nawet pobłądzić i wracać w to samo miejsce.<BR>
No więc wróciłam pod Fontannę Marmara i tu znów zaczęło się błądzenie. Z mojego prowizorycznego zarysu mapy wynikało, że muszę iść tam, by trafić w następne poszukiwane miejsce, aczkolwiek za każdym razem ścieżka się kończyła i znowu wracałam gdzie? a tak! pod Fontannę Marmara!!! :)))) Wydawało mi się, że jeśli tam jest brama wejściowa dolna, to nie mogę iść w tamtą stronę, bo wyjdę poza granicę murów. Trzeba było więc się wrócić i szukać ścieżki. Więc gdzie? A tak! Do Fontanny Marmara! <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/hahaha.gif"> I tak sobie tam spacerowałam jak łoś, a panowie robotnicy z Domu Laskarisów musieli mieć niezły ubaw, widząc mnie jak tak chodzę w tę i spowrotem. W końcu genialnie odkryłam, że przy dolnym wejściu jest ścieżka prowadząca wgłąb nieznanego mi kierunku. Zainteresowana podążyłam więc nią, docierając wreszcie do <B>Mitropolis</B> - najważniejszej katedry, która jest najstarszym kościołem w Mistrze z lat 1270 - 1292, zbudowana za panowania pierwszego władcy z rodu Paleologów.<BR>
Wejście do Mitropolis zatrzymałam na sam koniec, jeśli czasu mi wystarczy, a była już godzina prawie 13:30. Stwierdziłam, że są szanse na złapanie tego autobusu o 14:00, więc szybko udałam się w stronę <B>Evengelistrii</B>, dalej <B>Agii Theodorii</B> i klasztoru <B>Vrondochion</B> z <B>Odigitrią (Afendiko)</B> i <B>Refektarzem</B>. Na końcu weszłam do Mitropolis, z ciekawą kaplicą, wystrojoną złocistymi zdobieniami, obrazami, kolorowymi freskami. Przy katedrze znajduje się małe muzeum, w którym można obejrzeć rozmaite fragmenty rzeźb i ceramiki.<BR>
Piękna jest Mistra, oj przecudna. Ruiny i pozostałości domów, murów, obiektów wspaniale komponują się z roślinnością wzgórza, drzewami i krzewami, porośniętymi korytarzami, zaroślami i trawami. Gdzieniegdzie widniejące czerwone kopuły kościołów dodatkowo dodają temu miejscu wielkiego uroku. Polecam przeznaczyć na zwiedzenia tego miejsca conajmniej 4 godziny.<BR><BR>


<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/mistra/P1040892_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/mistra/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć z Mistry</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>

<P ALIGN=JUSTIFY> 

Przed 14-stą byłam już gotowa, czekając na autobus przy bramie dolnej, a ten jak na złość nie przyjeżdżał. Zła byłam, że mogłam 25 minut dłużej oglądać sobie obiekty Mistry, a nie siedzieć na ławeczce przy baraku z produktami spożywczymi i zajadać pączki z cynamonem. Byłam niestety już taka głodna, że pochłonęłam je w mgnieniu oka, nie popijając za dużo, bo przecież nie było tam toalety, a i tak pęcherz mój już bardzo dawał mi się we znaki.<BR>
Oprócz mnie na autobus czekała jeszcze jedna turystka, mało brakowało, a uciekłby jej. Podczas gdy ona kupowała coś w baraku, nadjechał autobus. Wyskoczyłam by go zatrzymać. Zapytałam czy do Sparty, wpakowałam się do środka, a on już odjeżdżał. Ona w tym momencie rzuciła się do auobusu, a ja krzyknęłam do niego po grecku, żeby zaczekał, bo jeszcze jedna pani chce jechać. Zareagował, a ona odetchnąwszy z ulgą usiadła.<BR><BR>
Tym razem autobus pokonał tę samą odległość, co przedtem w pół godziny - w 10 minut. Było wpół do 15-stej, a ostatni autobus do Aten miał być o 17-stej. Miałam jeszcze ponad 2 godziny czasu, by dotrzeć do ruin starożytnego akropolu Sparty i innych ciekawych miejsc.<BR>
Udałam się więc tą samą droga, co wcześniej w kierunku stadionu i dalej za stadionem w lewo, obchodząc go wchodziło się na ogrodzony teren - porośnięte trawami i drzewami wzgórze, które podpisane było <B>starożytny Akropol</B>, aczkolwiek nic nie wskazywało na jakiekolwiek ślady obecności ruin, murów, czy czegokolwiek. Dookoła był jakby sad, wśród którego parę utwardzonych dróg prowadziło donikąd. Ponieważ teren był rozległy i wydawało się, że jedna z dróg, które wybrałam, nie kończy się, wróciłam się wchodząc na skróty na jakieś wzgórze, gdzie wreszcie ukazały się jakieś ruiny fundamentów. Bardzo niewiele fundamentów. Poszłam więc dalej między drzewa gdzieś w kierunku jednej z nielicznych strzałek, kierunkujących na <B>starożytny teatr</B>. Ooooo! I jest, piękny! Pięknie prezentujący się ze wzgórza, w dole teatr, a na pewno jego ruiny!!! Cudnie! Lubię takie miejsca. To jedyna rzecz, która podobała mi się w Sparcie - ten właśnie teatr. Weszłam na znajdującą się nad teatrem skarpę usianą drzewami, która pionowo spadała w dół. Nagle, gdy tak podziwiałam teatr ze skarpy, usłyszałam za mną głos męski - odwróciłam się, a tam znikąd pojawił się starszy Grek. Przemówił do mnie greckim głosem, pokazując w kierunku wzgórz Tajgetu, że tam jest Mistra. Czy wiem? Ja oczywiście wiedziałam, bo już tam byłam i zdążyłam ją z tego punktu sfotografować. Starszy pan musiał mnie obserwować jak fotografowałam oddaloną o 5 km stąd Mistrę. Spytał czy wszystko już sfotografowałam. Odpowiedziałam, że tak, po czym on zaczął wnikać skąd jestem, zdziwiony, że rozumiem po grecku. Trochę się niepewnie poczułam tam sama w towarzystwie tego starszego pana, stojąc na skraju skarpy - bezpiecznie odsunęłam się w innym kierunku, informując że nie mam czasu, muszę iść dalej oglądać teatr. Wszak na dole wcześniej zwiedzała teatr grupa turystów, ale teraz już się ona właśnie oddalała. Oddaliłam się więc i ja, schodząc w dół do ruin teatru. <BR> Wędrowałam jeszcze chwilę wśród drzew i traw szukając ewentualnych ruin, ale wiele nie znalazłam. Miałam jeszcze trochę czasu, więc udałam się w poszukiwaniu <B>Sanktuarium Artemidy Orthia</B>. Intuicyjnie zgodnie z kierunkiem na mapie podążyłam jakąś miejską podrzędną uliczką, docierając do tabliczki wskazującej kierunek do sanktuarium. W nim spartańscy chłopcy poddawani byli próbie wytrzymałości. Biczowano ich tak okrutnie, że zgony były na porządku dziennym, a cały ołtarz musiał być obficie spryskany krwią, by zadowolić boginię. Z drogi na Tripolis, odchodziła nieutwardzana polna droga, za którą po jakichś 500 metrach oczom objawił się ogrodzony teren (na którym trwają prace restauracyjne) sanktuarium, z widocznym ołtarzem ofiarnym. Spojrzałam w jego kierunku i ciarki przeszły mi po plecach, jak pomyślałam o tych niezliczonych ofiarach z małych chłopców trenowanych na walecznych i niezwyciężalnych Spartańczyków, oraz nieraz zabiczowanych na śmierć. Brrr... To było tu. Musieli być na prawdę nieźle poddawani tej próbie, skoro wyrośli tak waleczni, znani, spartańscy wojownicy.<BR>
Ciężko było pomimo wszystko znaleźć sanktuarium, ponieważ od ruin starożytnego akropolu, nie było żadnej tabliczki. Bez pomocy mapy, nie trafiłabym tam. Czasu zostawało coraz mniej, a mapa wskazywała, że gdzieś tam dalej są jeszcze <B>ołtarz Likurga</B> i <B>Heroon</B>, ale stwierdziłam, że jak mam tak szukać jak sanktuarium niepewnie i może nie zdążyć na ostatni do Aten autobus, wolę podarować sobie te miejsca, zważywszy dodatkowo na fakt, że mogą być również w kiepskim stanie, np. tylko fundamenty.<BR><BR>
Wróciłam na dworzec autobusowy w Sparcie, podążając również intuicyjnie w kierunku na mapie, nieznanymi mi uliczkami, z pęcherzem pełnym, prawie się przelewającym. Toaleta publiczna na dworcu była mi wybawieniem i wielką ulgą po całodniowej podróży i wędrówkach. Teraz już tylko czekałam kilkadzieścia minut na autobus do Aten o godz. 17:00, który tym razem w tępie dużo szybszym przebył tę odległość, w pół godziny krócej, o 20:05 byłam już w Atenach na dworcu Kifissou. Za minutę był też autobus linii 051, także o 20:25 byłam już na Omonii, pędząc w kierunku hotelu, z bagażem nowych doświadczeń i przeżyć.<BR>



<BR>

<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/sparta/P1040687_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/sparta/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć ze Sparty</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>

<CENTER>
<BR>
<HR WIDTH=25% color=#FFFFFF>
</CENTER>



<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> Środa - 4 kwietnia 2007 r. - Egina</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>


<P ALIGN=JUSTIFY> 
Kolejny dzień podróży rozpoczął się pobudką o 6:35, śniadankiem i oczekiwaniem w Pireusie na szybki katamaran <B>Flying Dolphin XIX</B>, wypływający o 9:00 na <B>Eginę </B>(bilet tam i spowrotem kosztował <B>20,50 &euro;</B>. Podczas tej podróży zaplanowałam sobie odwiedziny dwóch jednych z najbliżej położonych wysp Aten, by choć trochę poczuć ten tajemniczy uroczy charakter wysp greckich. Jedną z nich była właśnie Egina. Wybrałam ją przede wszystkim ze względu na świątynię Afai, jedną z najpięknięjszych i najlepiej zachowanych świątyń w Grecji. <BR>
Szybki katamaran płynął na Eginę 40 minut, bujał się dość wyraźnie na falach, ale nie aż tak wyraźnie bym poczuła jakieś objawy choroby morskiej, co do której wydawało mi się, że jej nie mam.<BR><BR>
Egina jest położona na wodach Zatoki Sarońskiej, między Atenami a Argolidą Peloponezu. W starożytności byli potęgą zdolną rywalizować z Atenami. Jako pierwsi w Grecji wprowadziła system monetary. Jednak w V w. p.n.e. popierając Spartę, co Ateńczycy wykorzystali, a Ateńska flota pokonała Eginę w bitwach morskich, a ludność wygnano na wyspę sprowadzając bardziej poslusznych osadników. Później tak jak Grecję Eginę okupowali Rzymianie, Frankowie, Wenecjanie, Katalończycy i Turcy. W czasie wojny o niepodległość Egina była siedzibą wyzwoleńczego rządu Kapodistriasa. Przez pewien czas funkcjonowało tu więzienie, co negatywnie wpłynęło na opinię o wyspie. Dziś Egina słynie z gajów pistacjowych, które co roku powodują obniżanie się poziomu wód gruntwych, powodując niedostatki wody. Orzeszki pistacjowe sprzedaje się to na każdym kroku. Wszędzie ceny są konkurencyjne i nie należą do niskich. Ateńczycy uważają Eginę za swoją miejską plażę, a turyści przyjeżdżają tu przede wszystkim, by zobaczyć świątynię Afai z V w. p.n.e. Promy przypływają najczęściej do miasta Egina, ale w sezonie letnim często statki i wodoloty przypływają do malutkiego portu po drugiej stronie wyspy - Agia Marina, która jest położona zaledwie 3 km od świątyni. By dostać się do świątyni ze stolicy wyspy - Eginy, należy wsiąść do autbusu miejskiego w stronę Agia Marina, który zatrzymuje się przy samej świątyni. Oczywiście trzeba dać znać kierowcy, że planuje się tam wysiąść albo nacisnąć przycisk STOP w autobusie przed przystankiem, ponieważ zwykle kierowcy nie zatrzymują się na przystankach, na których nie czekają chętni, albo na których jadący nie chcą wysiadać. Taka jest zwykle zasada w Grecji.<BR><BR>
Ja, dotarwszy do Eginy postanowiłam pierwsze co udać się na drugą stronę wyspy do świątyni Afai. Z katamaranu widziałam już słynną jedyną <B>kolumnę świątyni Apollina</B>, witającą przyjezdnych na północny-zachód od portu. Wiedziałam, że później także muszę się tam udać. W środkowej części portu powitała mnie także bielona świecącą niemal bielą kaplica św. Nikolaosa. Na lewo od portu zauważyłam mały dworzec autobusowy, więc szybko udałam się tam, ledwo zdążyłam kupić <B>bilet autobusowy do świątyni Afai (1,70 &euro;)</B>, bo kierowca już odpalał autobus. Wbiegłam z wydaną z 20 euro resztą (nie miałam drobnych, z czego sprzedawca biletów był bardzo niezadowolony, że wstrzymuję koniecznością wydania wielkich pieniędzy ruch autobusu! Kazał mi się spieszyć, bo autobus już odjeżdża! Ależ był niemiły! <BR>Autobus pomykał szybko wąską drogą, a ok. 15 minut później (12 km od Eginy) byłam już u bram świątyni Afai. Dorycka świątynia z V w. p.n.e. poświęcona była kreteńskiej <B>nimfie Afaia</B>, nie Atenie, jak większość. Według mitu w Afaia identyfikowanej z Britomartis - córką Zeusa i Karme, zakochał się Minos. Ona, by uciec przed jego zalotami, skoczyła do morza i wyjawiła się na Eginie, gdzie pojawiła się w zagajniku i ukryła się w jaskini. Nimfa ta była czczona prawdopodbnie tylko tu na Eginie. Świątynia zachowana w dość dobrym stanie, robi niesamowite wrażenie swą dostojnością, stojąc niewzruszenie do dzisiaj na wzgórzu wśród pachnących sosnowych lasów. Jest jedną z najlepiej zachowanych i najbardziej skomplikowanych pod względem architektury zabytków starożytnej Grecji. Przykuwa uwagę wspaniałą kolumnadą i pięknymi architrawami. Starsza jest od Parthenonu o ok. 60 lat.  <BR>
Autobusy spod świątyni Afai jeżdżą według następującego rozkładu jazdy: <B>w stronę Agia Marina</B>: 6:55, 8:25, 10:55, 11:55, 12;40, 14:40, 16:15, 18:15, 20:25. <B>W stronę Eginy:</B> 7:05, 8:35, 10:25, 12:05, 12:55, 14:50, 16:25, 18:25, 20:35.<BR>
40 minut buszowałam po terenie świątyni, wchodząc też do skromnego muzeum, w którym wiele nie ma ciekawego. Była ponad godzina do autobusu powrotnego do Eginy, miałam więc do wyboru: siedzieć jak łoś na murku parkingu przed świątynią i czekać, iść piechotą w stronę Eginy dochodząc do klasztoru Agios Nektarios, po ok. półtora godziny wędrówki (na co nie uśmiechało mi się tracić czas, którego i tak miałam na wyspie mało) lub iść do miejscowości Agia Marina - oddalonego o 3 km i tam wsiąść w autobus do Eginy. Wybrałam ostatnią opcję, startując o 11:05. Wędrowałam wśród pachnących sosnowych lasów, podziwiając wybrzeże z góry z krętej drogi asfaltowej. W dole <B>Agia Marina </B>uroczo się prezentowała, m.in. dużą niebieską kopułą jakiegoś kościoła. Z każdym krokiem Agia Marina przybliżała się do mnie, a ja gdzie się dało ścinałam ostrą krętą drogę, przechodząc stromo w dół po krzakach i kamieniach na skróty. Śmiesznie musiało to wyglądać, jak się gimnastykowałam na zboczu, podczas gdy raźne kontynuowanie drogą na około zajęłoby mi pewno tyle samo czasu, co gimnastyka na skróty. Ale oszczędziłam trochę metrów. Po 25 minutach szybkiego marszu dotarłam do Agia Marina, po drodze rozglądając się za przystankiem autobusowym w kierunku powrotnym. Gdzieś wśród drzewek, przy drodze dostrzegłam niebieski znak KTELu - Bus stop. Była ławeczka, pomyślałam, że jak nie znajdę drugiego gdzieś na dole w centrum, to tu wrócę. Ruszyłam szybko zwiedzać miasteczko Agia Marina, bo czasu wiele nie zostało. Około pół godzinki. Dotarłam do plaży - piaszczysta w centrum Agia marina, dość duża rozciągliwa w zatoce. Tuż przy malutkim porcie Po jednej stronie ciekawe skałki, gdzie można się ukryć przed zatłoczoną zapewnie częścią w centrum. Tam wylegiwał się właśnie jakiś pan i pewno zdziwiony był co ja tu robię z aparatem. Bowiem miasteczko było puste, tawerny pozamykane jeszcze i tylko kilka sklepów spożywczych było otwartych. Miasteczko jak miasteczko turystyczne. Ulica główna przy wybrzeżu i plaży, przy której posadowione są sklepy spożywcze, z pamiątkami i tawerny. Przeszłam szybko całe te centrum dotarwszy do pustych okolicy, wróciłam więc, skręcając w lewo w stronę widocznego zewsząc wielkiego kościoła z niebieską kopułą. Miałam nadzieję, że kierując się w stronę, z której przyszłam dotrę do wcześniej zidentyfikowanego przystanku - drugiego bowiem w centrum nie zauważyłam. Szłam jakąś wąską drogą, wśród domów i pokojów do wynajęcia, uwagę moją przykuwały figurki prawdopodobnie nimfy Afai, często sadowione na gankach domów. Jak widać mit o nimfie przetrwał tu do dzisiaj i tradycja (jeśli nie czczenie) jest podtrzymywana. Było już blisko południa i godzina autobusu zbliżała się nieubłagania, a ja z jęzorem do pasa niemal biegłam nieznaną uliczką, mając nadzieję, że wyjdę gdzieś koło przystanku autobusowego. Oj było mi już bardzo gorąco, choć dzień był pochmurny i nie zbyt ciepły. Wyszłam w końcu na rozdrożu z drogą główną, ufff. Na przystanku siedziała jakaś młoda dziewczyna, znaczyło to, że autobus jeszcze nie pojechał. Różnica w czasie między autobusami do Agii Mariny i do Eginy ze świątyni Afai jest dokładnie 10 minut. Więc można było policzyć, że o 12:00 powinien być z Agia Marina do Eginy. <BR><BR>
Przyjechał o 12:05 (bilet do Agios Nektarios <B>1,20 &euro;</B> i z Agios Nektarios dalej do Eginy tyle samo - 1,20 &euro;), około 10 minut później wysiadłam niedaleko klasztoru Agios Nektarios, jeszcze przed drogą na Paleochorę i dobrze, że wcześniej, ponieważ mogłam zorientować się, że ruiny, które widzę na wzgórzu to właśnie jest Paleochora, o której czytałam, że niegdyś zamieszkała, została wyludniona i teraz jest opuszczona.<BR>
Nowoczesna bryła <B>Agios Nektarios </B>ze swoją bielą murów, wznosi się w połowie drogi między Eginą a świątynią Afai. Monaster został nazwany imieniem Anastasiosa Kefalasa, jednego z najnowszych świętych Kościoła greckiego, zmarłego w 1920 r. i kanonizowanego w 1962 r. Na terenie monasteru znajduje się grób świętego, licznie odwiedzany przez pielgrzymów. Tradycją Greków jest zapalanie świeczek w kaplicach i kościołach, modląc się przy tym w różnych intencjach. Weszłam na teren monasteru od strony drogi na Paleochorę w spodniach, gdyż tam nie było spódnic do wypożyczenia, aczkolwiek widniała tabliczka, że należy być odpowiednio obranym. Pan, który pilnował przy wejściu do kaplicy klasztornej zgodził się. Pokazałam mu się, powiedziałam po angielsku, że nie mam spódnicy, na co on odpowiedział po grecku, że mogę wejść tak. Być może dlatego, że nie było zbyt dużo Greków, którzy mogliby się zbulwersować moimi spodniami. Kobiety bowiem w miejscach takich muszą nosić spódnice zakrywające kolana. Podczas zwiedzania grobu św. Nektariosa odbywał pielgrzymkę do tegoż grobu jeden religijny Grek. Spytał mnie czy nie widziałam gdzieś świec, ale takich duuuużych. Powiedziałam, że tu nie ma, aczkolwiek za grobem były położone ukryte ogromne świece, prawie metrowe i większe. Ooops. On je zauważył, wziął jedną, wyjął banknot 20 eurowy, wrzucił do skrzynki, po czym zapaliwszy wśród ogromnych świec ją postawił i modlił się. Podziwiam religijność Greków, którzy nie wstydzą się jej okazywać publicznie, a religia jest ich ważną częścią życia.<BR>
Zwiedziłam kaplicę klasztorną, nie dużą, wymalowaną jak zwykle freskami, ozdobioną złotymi elementami i wielkim żyrandolem. Tam też modliło się kilka kobiet. Głupio mi było robić tam zdjęcia w tym czasie. Dla mnie był to tylko ciekawy obiekt w podróżach, dla nich jest to obiekt uczuć religijnych, których nie wolno w jakikolwiek sposó ranić. Zwiedziłam grób św. Nektariosa. <BR>
Zanim weszłam do klasztoru od drogi na <B>Paleochorę</B>, podziwiałam właśnie ją. Jest ona oddalona blisko kilometr na wschód, położona na wzgórzu. Wybudowano ją w IX w. dla ochrony przed piratami. W 1537 r. uległa jednak najazdowi korsarza tureckiego Barbarossy. Opuszczona w 1827 r. po uzyskaniu przez Grecję niepodległości. Dzisiaj jest zupełnie wyludniona, dzięki czemu zachowuje romantyczny urok. Mniej wiecej 20 spośród 365 sławnych niegdyś kościołów i monasterów Paleochory - przetrwało do dziś w jako takim stanie i nadaje się do zwiedzania. Niewiele zostało z samego miasta. Z daleka widać, że stare obiekty na wzgórzu i ich okolica jest wymarła. Ale widok ten jest niesamowity. Fotografowałam z daleka Paleochorę, zachwycając się jej uroczym wizerunkiem. Bardzo miałam ochotę się tam wybrać, ale niestety rozkład jazdy autobusów nie pozwalał mi na to. Mogłam nie zdążyć na zaplanowany o 16 powrotny katamaran, mając na uwadze fakt, że zamierzałam jeszcze zobaczyć parę miejsc w Eginie. <BR>
Wejściem głównym monasteru wyszłam. Tam znalazłam rozkład jazdów autobusów. <B>Z Agios Nektarios do Agia Marina</B>: 6:45, 8:15, 10:05, 11:45, 12:30, 14:30, 16:05, 18:05, 20:15. <B>Z Agios Nektarios do Eginy</B>: 7:15, 8:45, 10:35, 12:15, 13:05, 15:05, 16:35, 18:35, 20:45. Jak wiadomo rozkłady jazdy autobusów mogą się zmieniać, ale można przy pomocy ówczesnego być świadomym częstotliwości ich przejazdów.<BR>
Wejście do monasteru kieruje na zejście na parking przed kościołem, który wznosi się przy drodze głównej. Wyczytałam, że jest to największy w Grecji kościół, wybudowany w ostatnich latach. Rzeczywiście kosciół ten robi wrażenie, ale czy rzeczywiście jest największy? Inny przewodnik podaje, że jest jednym z największych. Jak więc tu wierzyć przewodnikom? <BR>
Spieszyłam się na terenie monasteru, by zdążyć na autobus o 13:05, a ten przyjechał sobie o 13:25! 20 minut czasu straciłam na siedzenie na przystanku!!! Mogłam sobie w tym czasie oglądać ikony i freski w kościołach. Wrrrrr.<BR><BR> 
Przybywszy do Eginy ruszyłam prosto w stronę ruin starożytnego <B>Akropolu</B>, z jedyną ocalałą <B>kolumną świątyni Apollina na wzgórzu Kolona </B>(znaczy kolumna). Leży ona na północ od portu, widać ją z daleka. Tu rozciągał się niegdyś starożytny akropol. Stąd ciekawy widok jest na port i okolicę, m.in. na plażę na północ od portu. Znajduje się też niewielkie muzeum archeologiczne, wejście <B>3 &euro;</B>. Prace archeologiczne udowodniły, że obszar ten zamieszkiwany był już przed 5 tyiącami lat.<BR><BR>
Za wzgórzem na północ jest miejska plaża, wyglądająca nawet nieźle - piaszczysta. Pogoda tego dnia niestety nie sprzyjała. Chmury wisiały w powietrzu, wiało nieziemsko, zanosiło się na deszcz. Na wzgórzu wywiało mnie okrutnie, więc czym prędzej uciekałam na dół do portu. Zostało 50 minut do godziny katamaranu.<BR>
Zajrzałam jeszcze do dużego kościoła w porcie, pod nie wiadomo jakim wezwaniem, na tablicy ogłoszeń pisało <B>Iera Naos Eisodion Theotokou (Panagitsa)</B>, znaczy chyba pod wezwaniem Matki Boskiej. Wejrzałam w kilka uliczek wgłąb miasta, weszłam na molo wzdłuż portu, pospacerowałam, kupiłam troszkę orzeszków, lecz wkrótce uciekłam na zadaszoną ławeczkę w porcie, ponieważ zaczynało padać, gdzie trzęsąc się z zimna, czekałam na katamaran. Obserwowałam z daleka port, zbudowane przy nadbrzeżnej ulicy stare dostojne budynki z lat 1826-1829, kiedy Egina była pierwszą po odzyskaniu niepodległości stolicą Grecji. Piękne te budynki i charakterystyczne. Sporo z nich w rozkładzie, część tych ważniejszych jest w trakcie renowacji.<BR>
Powrót do Pireusu o 16:50. Potem już tylko szybka kolacja w fastfoodzie, byłam zbyt zmarznięta, by szukać czegoś specjalnie. Szybko udałam się w stronę hotelu, gdzie już przed 18 byłam. Relaksowałam się oglądając TV, przed kolejną jutro wyprawą urodzinową na Hydrę.<BR>






<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/egina/P1040981_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/egina/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć z Eginy</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>

<CENTER>
<BR>
<HR WIDTH=25% color=#FFFFFF>
</CENTER>



<BR>
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>
<FONT COLOR="#000000">
<CENTER>
<ALIGN="TOP">
<B><I> Czwartek - 5 kwietnia 2007 r. - Hydra</B></I>
<BR>
</FONT>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>


<P ALIGN=JUSTIFY> 
31 lat minęło jak jeden dzień <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/zeby.gif">... W tym roku prezentem, jaki sobie sprawiłam była wycieczka na wyspę Hydrę. Od kiedy wyczytałam, że jest to wyspa - zabytek narodowy, po której można poruszać się tylko na ośle lub pieszo, byłam ciekawa ujrzeć ją i przy najbliższej okazji ją odwiedzić, tym bardziej, że jest łatwo dostępna z Aten.<BR>
<B>Hydra</B> - wyspa położona od strony południowej części "palca" argolidzkiego. Mając tak niewiele czasu jak, ja będąc tym razem w Grecji, zaplanowałam, że odwiedzę miasto Hydra i wejdę na szczyt gdzie znajduje się klasztor Profitis Ilias. Do tego chciałam obejrzeć jedną ze słynnych rezydencji. Prawdopodobnie na więcej nie starczyłoby mi czasu, więc resztę tego wolnego postanowiłam przesiedzieć w jakiejś tawerence w porcie. Miałam tylko ponad 5 godzin na zrealizowanie moich punktów programu. <BR>
Po porannej pobudce o godz. 8, śniadanku i dotarciu do Pireusu, okazało się, że nie ma już biletów w klasie ekonomicznej na katamaran <B>Flying Cat 1</B>, chcąc około południa dotrzeć szybką łodzią na wyspę musiałam więc zapłacić <B>32 &euro; za klasę "bizes"</B>, jak się później okazało, była to klasa pseudo-biznes, bo jechały w niej całe rodziny z wrzeszczącymi dzieciakami, jedzącymi wszystko i brudzącymi wszystko do okoła. W klasie biznes jechał też za moim siedzeniem pies klatce, który przeraźliwie z nieszczęśliwości jego - wył i szczekał, zakłócając i tak już zakłócony wrzaskami dzieci spokój. Był czwartek - czwartek przed Wielkim Piątkiem i wielkim świętem Zmartwychwstania w Grecji. Rodziny często spotykają się w całym składzie podczas tego święta, a wyspa Hydra jest jedną z charakterystycznych, które specyficznie obchodzą te święta. I od tych świąt datowany jest sezon turystyczny na wyspie. Nie spodziewałam się jednak, takiego tłoku o tej godzinie, okazało się jednak inaczej.<BR>
Pogoda tego dnia była inna niż wcześniejszego. Słonko świeciło od rana, nie wskazywało nic na większy wiatr lub falę. Zadowolona usadowiłam się w klasie pseudo-biznes, czekał mnie dwugodzinny rejs na wyspę Hydrę, z przystankiem na Poros. Katamaran wyruszył o godzinie 10, nie tak szybkim jak Flying Dolphin tempem, zaczął bujać się dość mocno w górę i w dół, różnica tąpnięć była badzo wyczuwalna. I choć na początku dla dzieci było to zabawne, szybko zmieniło się w prawdziwy horror w biały dzień. Twarze ludzi bardziej wrażliwych na bujanie na fali, z chorobą morską, zaczęły się wykrzywiać, czoła się marszczyć. Ja sama zaczęłam odczuwać, że robi mi się bardzo gorąco, zaczęłam się wachlować zalaminowaną instrukcją awaryjną. Katamaran mocno to opadał w dół, to unosił się do góry, było jak na najgorszej karuzeli w wesołym miasteczku. Bujanie nasilało się, a ja zdziwiona byłam, dlaczego. Przecież nie było dużej fali. Bujanie było bardzo uciążliwe i dotkliwe. Tylko w moich dwóch rzędach cztery osoby wymiotowały, a z tyłu ciągle przychodził ktoś po torebki i serwetki. Nie można utrzymać było się na podłodze, trudno było dojść do toalety lub przejść. Pierwszy raz przeżywałam takie bujanie i wydawało mi się, że nie przeżyję i ja, bez zwymiotowania. Było mi coraz gorzej gorąco i brakowało powietrza, zaczynało mnie mdlić, ale wachlowanie pomagało nieznacznie. Było mi bardzo źle i fale gorąca przechodzące przez moje ciało zaczęło wkrótce się zmieniać w fale dreszczy oraz w drętwienie dłoni i palców. To było paskudne uczucie. Katamaran zbliżał się do wyspy Poros, postanowiłam, że wysiądę na Poros - nie wytrzymam dłużej takiego bujania. Byłam nieszczęśliwa, że tak się zaczęły moje urodziny i że będę musiała zrezygnować z pięknej ponoć wyspy Hydry. Choroba morska, która gdzieś głęboko we mnie jednak tkwi, ujawniła się tymi wyżej wymienionymi objawami, choć dzielna byłam i nie wymiotowałam. Żal mi było osób, które na prawdę źle wyglądały, ale ja też musiałam nieciekawie wyglądać. Zastanawiałam się czy zemdleję. Nie zemdlałam, wachlowałam ciągle twarz i może to pomogło? Gdy katamaran zaczął bardziej przybliżać się do portu w Poros, przestało bujać. Mi zrobiło się lepiej, wszelkie objawy minęły, postanowiłam, że nie wysiadam w Poros i płynę dalej na Hydrę. Gdy katamaran sie zatrzymał zrobiłam parę zdjęć i wyszłam na chwilę na pomostek, skąd też zrobiłam wyspie parę zdjęć. Pan z obsługi już jednak pospieszał, by wchodzić do środka. I popłynęliśmy dalej w kierunku Hydry. Po drodze nie było już tak wielkiego bujania. Spokojnie przeżyłam dalszy ciąg rejsu, docierając o 12:10 do portu w Hydrze. Słonko świeciło, było ciepło, a ja ze zbędną kurtką, włożyłam ją w końcu do plecaka. Na pierwszy rzut oka Hydra spodobała mi się jej zabudowaniami. Domkami pobielanymi z charakterystycznymi czerwonymi dachami. Spodobał mi się również port i ogólnie bezkołowy ruch w mieście. Piękne było to, że nie jeżdżą tu samochody, aczkolwiek akurat teraz trafiłam na jedną z dwóch jedynie jeżdżących po wyspie śmieciarek. Ze wszystkich stron czekały lub szły zapakowane po uszy osiołki lub muły - to jedyny środek transportu na wyspie.<BR>
Z Hydry można się dostać do innych nadbrzeżnych miejscowości <B>taksówką wodną</B>. Oto przykładowe ceny taksówek wodnych (ceny w euro): Kamina - 9, Vlihos - 12, Mira-mare - 12, Palamidas - 17, Molos - 28, Ag. George - 40, Ag.Nikolas - 50, Round island - 120, Metohi - 30, Sampariza - 45, Hydra Beach - 50, Ermioni - 90.<BR>
Hydra, z rzędami dużych kamiennych rezydencji z XVIII wieku, prezentuje się dodatkowo malowniczo. Dzięki temu, że nie ma tu ruchu kołowego, Hydra jest jednym z najspokojniejszych i sprzyjających relaksowi miejsc w Grecji. Przy nadbrzeżu znajdują się liczne tawerny i kawiarnie, a także mnóstwo sklepów z pamiątkami, które już tutaj wszystkie otwarte są i zaczynają sezon turystyczny. Jest też Hydra jednym z najpopularniejszych i najdroższych kurortów w Grecji.<BR>
Hydra szczyciła się niegdyś ogromną flotą handlową i kontaktami z najodleglejszymi zakątkami świata.  Przełamanie blkady brytyjskiej podczas wojen napoleońskich umożliwiło sprzedaż zboża do Francji i przyczyniło się do powstania wielu fortun. Szczególnie stosunki z Osmańską Portą, zapewniające miastu niezależność od zewnętrznych ośrodków władzy i zwolnienia podatkowe w zamian za dostarczanie marynarzy dla potrzeb tureckiej floty wojennej, wpłynęły również na zamożność Hydry. Dzięki tym wpływom do miasta ściągali Grecy i w latach 20. XIX wieku było tu ok. 20 tys. mieszkańców (teraz zaledwie 3 tys.). W trakcie wojny o niepodległość mieszkańcy wyspy przekazali greckim siłom wiele statków prowadzonych przez zdolnych dowódców.<BR>
Rezydencje rodzin kupieckich projektowane przez architektów z Wenecji i Genui, należą do najwspanialszych zabytków Hydry. Niestety by do nich dotrzeć należy się zaopatrzyć w bardzo dobry plan miasta. Ja zaopatrzyłam się w jeden po przybyciu na Hydrę, lecz okazał się niedobry, bez opisów ulic (w większości), trudno było zidentyfikować odpowiednie ulice w mieście, więc na wyczucie i tylko mając na uwadze kierunek kierowałam się idąc z tą mapą plątaniną wąskich uliczek w mieście.<BR>
Na początek jednak, zanim ruszyłam w poszukiwaniu jednej ze znanych rezydencji, ruszyłam na wschód od portu, w kierunku plaży Mandraki, przechodząc obok muzeum, ku widocznemu na podwyższeniu pomnikowi i znajdującym się niżej armatom. Nie wiem niestety, co to za pomnik. <BR>
Zawróciłam jednak w kierunku portu, wkraczając na teren uroczej zatoki portowej, następnie w stronę widocznego na przeciwnym krańcu portu odremontowanego młyna, od którego w górę skierowałam się w głąb, w labirynt uliczek. Tu nie było szans by korzystać z zakupionej mapy, uliczki były tak wąskie i nieoznakowane, że można było iść tylko na wyczucie. Gdzieniegdzie ulica była nazwana, ale nie było jej opisanej na mapie, także na nic tutaj była mapka. Szłam sobie radośnie, zerkając z coraz wyższych partii na dół, na port w dole i czerwone dachy domków. Uroczo wyglądała Hydra z wysokości. Wędrowałam sobie tak bez ładu, docierając niespodziewanie do jednej z rezydencji, na zachodnim krańcu miasta, <B>Lazarosa Koundouriotisa</B>, bogatego armatora, zasłużonego w walce o niepodległość Grecji. Jego wnuk, Pavlos Koundouriotis, w latach 20. XX wieku był prezydentem republiki. W domu znajduje się muzeum oraz wystawa obrazów P. i C. Bizantios'ów. Wstęp kosztuje <B>4 &euro;</B>. Ciekawe, oj ciekawe pomieszczenia domu, tu jest living room :), tutaj wyraźny office, tam kuchnia, a tam jeszcze coś innego. Kilka różnego rodzaju salonów, tam pokój z bronią. Obrazy rodziny, ordery, ciekawe ikony. Weszłam do domu od strony piwnicy, zdążyłam już obejrzeć wystawę obrazów, gdzie dopadł mnie przy wejściu młody jakiś z obsługi, spytał czy mam bilet. A ja udałam głupią, że nie wiem gdzie się bilety kupuje, bo nie widziałam po drodze punktu. Okazało się, że trzeba wejść głównym wejściem na górze. Poszłam. Tam dopiero były wszystkie te salony i pokoje. Ciekawy dom, nie powiem, ciekawy, ale stwierdziłam, że pewno wszystkie rezydencje są bardzo do siebie podobne, więc ogólne pojęcie po obejrzeniu jednej z tych lepszych już mi wystarczyło.<BR>
Ruszyłam wręcz w dół, którą z dróg bym nie wybrała, doszłabym zawsze na dół. Schody jakie mijałam piękne były, wąskie i strome, ale nie życzyłabym sobie nimi wdrapywać się. Muszą męczyć niezmiernie. Domki białe, z niebieskimi okiennicami, takie jak lubię na wyspach, dodają kolejnego plusu Hydrze. Spodobała mi się ona bardzo.<BR>
Spojrzałam na mapę, by orientacyjnie określić, w którą stronę muszę się udać, by dostać się do zplanowanego w programie klasztoru Profitis Ilias. Wiedziałam, że to ma być droga od hotelu Angelica, ale nigdzie go nie widziałam. Krążyłam trochę po skumulowanych uliczkach, w końcu wyszłam na drogę brukowaną, lekko pod górkę. Miało być pod górkę. Wkrótce natrafiłam przypadkowo na hotel Angelica, tu już byłam pewna, że idę właściwą drogą w kierunku Profitis Ilias. Droga brukowana się skończyła, ale ciągle było delikatnie pod górkę, a ja już w bluzeczce bez rękawków, było mi gorąco. Zaczęła się utwardzona kręta droga, dalej pod górkę i za miasto. Słońce świeciło dotkliwie, a ja wiedziałam tylko, że droga ma być pod górkę i godzina w jedną stronę. Szkoda tylko, że nie napisali w przewodniku, że wkrótce zaczęła się prawdziwa leśna ścieżka szlakowa, czasami nierówna i niełatwa, i bardzo pod górkę! Minuty wolno mijały, patrzyłam na zegarek niecierpliwie, kiedy minie godzina marszu, pocąc się niezdrowo i ziejąc jak pies, by móc złapać oddech i uspokoić szalenie bijące serce. Kondycja moja, oj bardzo zła. Ale uparłam się, by dotrzeć do Profitis Ilias. Trochę lżej się robiło, gdy ścieżka w lesie dawała trochę cienia, ale ogólnie ciągle było bardzo pod górkę, a klasztoru ani widu, ani słychu, ani mru-mru. Za to jakie przepiękne widoki były na miasto i port sponad lasu!!! Przepiękne i widoczność bardzo dobra. Po ponad pół godzinie dotarłam do niezidentyfikowanych ruin w lesie, nie mam pojęcia co to mogło być. A po kolejnych 15 minutach dotarłam do kamienistych schodów, przy zbudowanym z kamieni długim murze - zapewne miały prowadzić do klasztoru. Już przy tych schodach sponiewierana byłam przez własny brak kontycji, a przede mną były jeszcze te schody, a na górze nie było widać ich końca. Szłam, szłam i szłam. Schody bardzo wyczerpujące, musiałam zatrzymywać się co jakieś parę by złapać oddech i uspokoić serducho. Gdzieś ten klasztor? "Chyba padnę tu, nie dojdę do klasztoru - myślałam sobie - i znajdzie mnie kiedyś jakiś mnich, przez przypadek, bo przecież nikt nie wie żem ja teraz na tym szlaku". W końcu moim oczom objawiła się brama <B>klasztoru Profitis Ilias</B> i tu już mi się lepiej zrobiło. Wreszcie dotarłam, zdobyłam do wzgórze, by po wejściu na jego teren zastać zamkniętą kaplicę klasztorną. Co za pech! Zamknięta też była kaplica przed murami klasztoru - <B>św. Konstantinosa</B>. Co to strajk? Nic obejrzałam sobie to wszystko z zewnątrz. Na zewnątrz murów w niedalekiej odległości paczka młodzieży z Włoch urządzała sobie piknik na trawie, chyba  postanowili wykorzystać fakt, że tam weszli i uświęcić go odpowiednio! A ja rzeczywiście szłam godzinę do klasztoru, schodzenie w dół było znacznie szybsze i zajęło mi tylko 40 minut. Okazało się też po drodze, że <B>hotel Angelica jest przy ul. Miaouli</B>.<BR>
Po zejściu na dół postanowiłam usiąść w jakiejś tawernie/kawiarni i świętować upojnie moje urodzinki, zamawiając wielkie lody special i kawałek - typowej dla Grecji - przesłodkiej baklawy. Popijając oczywiście frapką, niestety w daremnym wykonaniu. Nie wiem, ale chyba ci Grecy myślą, że jak turyści, to już nie wiedzą jak powinna smakować prawdziwa frappe. Rzadko niestety trafiam na miejsce z idealnie zrobioną frappe. Gdy tak sobie siedziałam w wygodnym foteliku, pogoda zepsuła się na chwilę, ochłodziło się (tak że musiałam założyć kurtkę, sweter z długim rękawem już założyłam przed klasztorem, by ewentualnie nie bulwersować tamtejszych mnichów) i spadł deszcz. Później jednak wyszło słońce, które świeciło wśród strumieniów deszczu. A ja obserwowałam biedne osiołki czy tez mułki, przywiązane tu i ówdzie, moknące, z zamkniętymi oczami stojące, czekające na pracę. Wkrótce przestało padać, a ja gotowa byłam czekająca na przystani na <B>Flying Dolphin IV </B>(cena za bilet powrotny klasy ekonomicznej 22,50 &euro;. Najszybsze wodoloty i proszę, potrafią się spoźnić - tym razem pół godziny, przypłynął ok. 18. Płynął około 1 godziny i 20 minut, o wiele szybciej niż Flying Cat. Płynął prosto do Pireusu, bez przystanku na Poros. Nie bujało tym razem, a ja byłam już zmęczona, więc oczy mi się zamykały w wygodnym fotelu wodolotu. <BR><BR>
W hotelu byłam około godz. 20. Włączyłam telewizję i tak jak wcześniej cieszyłam się z udanego dnia, tak nagle mina mi zrzędła. Wiele nie rozumiałam z greckiej telewizji, ale obrazki mówiły same za siebie. Tego dnia, gdy ja świętowałam moją rocznicę, na wybrzeżu Santorini odgrywała się tragedia - tonął ogromny wycieczkowy statek <B>Sea Diamond</B>, odbywający akurat kilkudniowy rejs wokół kilku wysp greckich. Obserwowałam ze łzą w oku jak statek przechylony był delikatnie na bok, jak przeprowadzano akcję ewakuacyjną ponad 1600 osób, znajdujących się wtedy na pokładzie. Informowano, że dwie osoby są uznane za zaginione, Francuzi - ojciec z córką, którzy ponoć przebywali wtedy w kabinie. Jak zeznawali świadkowie zdarzenia, było wyczuwalne mocne wstrząsnienie statkiem, jakby on w coś uderzył pod wodą. Statek był już przyholowany bliżej nadbrzeża, także wydawało mi się, że jest gdzieś na płytszych wodach przy skałach i że go uratują. Następnego dnia rano, a było to w dzień mojego wyjazdu, gdy włączyłam telewizję nadal pokazywali relacje z wypadku statku. Tym razem pokazywano zdjęcia z nocy i poranka. W nocy statek był już znacznie przechylony i wyglądało na zdjęciach jakby go dużo brakowało. Później uświadomiłam sobie, że on wtedy tonął, bo następny pokazywany film, prezentował ostatnie sekundy życia statku nad powierzchnią wody. Widoczny był końcowy fragment stępki podczas jak zanurzał się pomału pod wodę. Wkrótce znikł. Statek zatonął <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/depresja.gif">. Powtórka z Tytanika... z tą różnicą, że prawie wszystkich uratowano, niestety prawie... dwie osoby zaginęły. Smutny to był koniec szczęśliwego mojego dnia. Gdy płynęłam na Hydrę i gdy mocno bujało myślałam sobie, że chyba duże statki są bezpieczniejsze, tym razem pomyślałam: jednak nie są. Statki to zło.

<BR><BR>

<CENTER>
<IMG SRC="http://www.ellada.info.pl/hydra/P1050386_t.jpg"><BR><BR>
<A HREF="http://www.ellada.info.pl/hydra/index.htm"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>Galeria zdjęć z Hydry</FONT></B></A>
</CENTER>
<BR>

<FONT COLOR="#FFFFFF">
<FONT FACE="TAHOMA" SIZE=3>
<BR>


<P ALIGN=JUSTIFY> 
Dzień wylotu, 6 kwiecień 2007, piątek. Tego dnia wstałam odpowiednio wcześnie, by zdążyć na śniadanie i spokojnie udać się na lotnisko. Tego dnia komunikacja była ograniczona, o czym informowano także na stacji metra. Był to Wielki Piątek. Dla mnie dzień jak zawsze smutny - dzień wyjazdu z mojego raju, z niepewnością, czy i kiedy dokładnie znów tu powrócę. Na pocieszenie na lotnisku kupiłam sobie pluszaka - Garfielda, na którego wejrzenie, od razu robiło mi się lepiej. Poszliśmy więc z Garfieldem do kawiarni, usiedliśmy przy moim ulubionym ciastku milfei i frapce, oczekując na lot do Heathrow. W końcu wystartował... I łza się w oku znowu zakręciła <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/zasmucony.gif">. Opuszczałam mój "raj"... do następnego razu... geia sou, Ellado...



<P ALIGN=RIGHT>
<A HREF="http://www.elinida.republika.pl/index.html"><B><FONT COLOR="#00008B"><FONT FACE="TAHOMA" SIZE=2>Powrót do strony głównej</FONT></A>
</P>

</ALIGN=JUSTIFY> 
</ALIGN="TOP">


<CENTER>
<HR WIDTH=50% color=#FFFFFF>

E-mail: <A HREF="mailto:elinida@op.pl">Elinida</A> <IMG SRC="http://www.elinida.republika.pl/graf/pa.gif">


</CENTER>
</FONT>

</BODY>
</HTML>�